Dziennikarz i jego otoczenie leksykalne. Propozycja metodologiczna

Abstrakt

Celem artykułu jest przedstawienie propozycji metodologicznej w postaci systemowej analizy słownictwa medialnego. Punktem wyjścia jest koncepcja antropocentryczna, zakładająca występowanie elementu centralnego w postaci reprezentacyjnej nazwy osobowej dla tej grupy nazw. Za taką nazwę uznano rzeczownik dziennikarz, zanalizowany w pierwszej kolejności. Następnie opisane zostały najbliższe znaczeniowo w stosunku do dziennikarza nazwy, czyli jego synonimy (żurnalista, publicysta, redaktor). W dalszym kręgu zanalizowano nazwy osobowe wzbogacone o komponent ekspresywny (dziennikarzyna, pismak, gazeciarz) i feminatywny (dziennikarka, publicystka, żurnalistka, redaktor). W bardziej oddalonym od centrum kręgu znalazły się tzw. hiponimy zawodowe dziennikarza (np. felietonista, reporter, redaktor, spiker, prezenter). Ostatnią grupę stanowią nazwy osobowe z pogranicza słownictwa medialnego (np. adiustator, łamacz, ilustrator, dźwiękowiec, webmaster). Dalszy etap analizy słownictwa medialnego to przejście do różnego rodzaju grup nazw nieosobowych. Zaprezentowana w artykule metodologia może być stosowana do różnych odmian zawodowych czy środowiskowych słownictwa.